"W niektórych ośrodkach, a czasem nawet całych rejonach (...), po-oazowe grupy Ruchu Światło-Życie nie wykazują dynamiki ewangelizacyjno-apostolskiej, pracują nieregularnie ze słabnącym zapałem, wpadając w marazm i stagnację (...). Mały też stosunkowo procent (...) przechodzi do oaz II i III stopnia oraz przechodzi do wspólnot ruchu po opuszczeniu szkoły średniej”.

Powyższe słowa pochodzą z dokumentu „Wnioski końcowe III Krajowej Kongregacji Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie”. Choć wydaje się, że dokument został zredagowany stosunkowo niedawno (trafność oceny) to jednak został ogłoszony w 1978 roku. Zgromadzeni na kongregacji w 1978 roku odpowiedzialni Ruchu Światło-Życie szukając przyczyn swoistego marazmu, jaki obejmował niektóre wspólnoty oazowe wskazali przede wszystkim na brak osobistego spotkania z Chrystusem w Duchu Świętym. Doświadczenie spotkania ze Zmartwychwstałym ocenie odpowiedzialnych jest źródłem nowego życia, zapału, entuzjazmu, radości, świadectwa i dynamiki apostolskiej. Mnie osobiście zainteresowały słowa zapisane w punkcie I 6: „Dalsze podtrzymywanie dawnego ‘duszpasterskiego’ systemu rekrutacji uczestników oaz musi doprowadzić do kryzysu, który zresztą już się zaczyna w niektórych diecezjach i rejonach”.

W czasach gdy pisano te słowa Ruch Światło-Życie w naszej diecezji najbardziej owocne lata miał jeszcze przed sobą. Dziś gdy na nowo wczytuję się w te słowa z podziwem patrzę na trafność w rozeznaniu znaków czasu.

Z drugiej strony niewiele znam wspólnot kościelnych, które tak dobrze zrozumiały i podjęły się dzieła ewangelizacji. W rozumieniu Evangelii nutiandi samo ogłoszenie orędzia zbawczego (choć jakże istotne) nie jest całościową ewangelizacją. Ten etap określa się mianem pierwszej ewangelizacji lub pre-ewangelizacji i w rozumieniu Pawła VI choć jest to już ewangelizacja to jednak początkująca i niepełna. Nakaz misyjny Chrystusa (Mt 28, 19-20) Idźcie więc i czyńcie uczniów (matheteứsate) wśród wszystkich narodów, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie ich zachowywać wszystko, co wam nakazałem - nie wypełnia się tylko przez same głoszenie kerygmatu, ale również wprowadzaniem nawróconych w stałą postawę stawania się uczniem Pana w kontekście tajemnicy paschalnej zapisanej w chrzcie.

Szczególne znaczenie w dziele ewangelizacji odgrywa modlitwa. Każda autentyczna ewangelizacja musi rozpocząć się od modlitwy. Ksiądz Franciszek Blachnicki w dobrze rozumianej akcji modlitewnej widział początek wszelkiej ewangelizacji w Ruchu Światło-Życie. Ten etap w Planie Wielkiej Ewangelizacji „Ad Christum Redemptorem” przeżywany jest pod hasłem „Niech zstąpi Duch Twój” i jest związany w gorącym wołaniem do Boga o dar ewangelizacji. Z tym etapem posługi ruchu związane są szczególnie Oazy Modlitwy, które z założenia powinny być ośrodkami żywej modlitwy inicjującej każdą ewangelizację.

Ksiądz Franciszek Blachnicki analizując rozwój dzieła Oazy wskazał na fundamentalne znaczenie ewangelizacji w dalszym rozwoju ruchu. On sam udzielony wówczas ruchowi charyzmat ewangelizacji odczytał jako „odkrycie źródła i fundamentu. Jasna świadomość, że celem pierwszej ewangelizacji jest odprowadzenie do osobistego przyjęcia Chrystusa jako swojego Pana i Zbawiciela, co stanowi źródło i fundament całego życia chrześcijańskiego, jest szczególnym darem otrzymanym przez Ruch. Czyni ona z niego ruch ewangelizacyjny czyli nastawiony przede wszystkim i skoncentrowany na zadaniu prowadzenia ludzi do wiary pojętej jako osobowe spotkanie z Chrystusem. Powyższa świadomość prowadzi z kolei do odkrycia, że wielu nawet praktykujących chrześcijan i katolików wymaga ewangelizacji, albowiem brak im jeszcze fundamentu osobistego kontaktu z Chrystusem. Stwierdzenie tego stanowi rewelacyjną nowość przyniesioną przez Adhortację Pawła VI Evangelii nuntiandi. Uznanie absolutnego priorytetu tego zadania prowadzi do rewizji i odnowy całego stylu tzw. duszpasterstwa, co stanowi pilne zadanie pojęte świadomie przez Ruch, jako szczególny jego charyzmat”.

Specyficznym charyzmatem i powołaniem Ruchu Światło-Życie i jego szczególną służbą jest stawanie się ruchem ewangelizacyjnym i zaczynem ewangelizacji. Swoje zadanie w tej materii wypełnia ruch nie tylko poprzez podejmowanie akcji ewangelizacyjnych jak gdyby od zewnątrz, ale przez formowanie ludzi i wspólnot o takim stopniu intensywności życia chrześcijańskiego, że ewangelizacja stanie się ich wewnętrzną koniecznością oraz elementem konstytucyjnym ich świadomości. Innymi słowy – ruch wypełnia swoją misję ewangelizacyjną przede wszystkim przez wypełnianie nakazu Pana „czynienia uczniów (matheteứsate)” z tym, że za ucznia dopiero uważa się tego, kto sam z kolei staje się zdolny przez swoje świadectwo do czynienia nowych uczniów. Kerygma – z jednej strony i katechumenat – z drugiej, to dwa nieodłączne wymiary formowania nowego człowieka. Taka całościowa wizja ewangelizacji jest realizowana w ruchu. Stąd duże znaczenie w dziele ewangelizacji w Ruchu Światło-Życie odgrywa okres formacji deuterokatechumenalnej prowadzący do świadomego podjęcia apostolatu w Kościele określanego greckim słowem – diakonia. Uczeń Chrystusa po ewangelizacji, wyzwoleniu i wdrożeniu się w życie chrześcijańskie sam musi stawać się zdolny do czynienia z innych uczniów Pana. Powinien wówczas włączyć się w dzieło ewangelizacji i od żarliwej modlitwy stawać się autentycznym świadkiem Chrystusa. Samo świadectwo jest nieodzownym elementem życia wspólnot Ruchu Światło-Życie - „Świadectwo” słowa i życia jest nakazem Pana, który chce, aby światłość nasza świeciła przed ludźmi i dlatego obiecał nam moc Ducha Świętego, abyśmy mogli stać się Jego świadkami; ufając tej mocy i modląc się o nią, chcę przy każdej okazji wyznawać Chrystusa mojego Pana i Zbawiciela (Drogowskazy Nowego Człowieka).

Odnowa Kościoła – której pragnie służyć ruch – musi się zacząć od położenia solidnego fundamentu, którym jest osobiste spotkanie ze Zmartwychwstałym Panem (por. I st. ONŻ). Ewangelizacja to dopiero początek. Nie można na tym poprzestać, bo życie po pewnym czasie staje się bledsze i człowiek znajdzie się sam wobec wielkich problemów. Ostatniego dnia oazy I st. celebrowany jest obrzęd wprowadzenia do duterokatechumentatu (wzorowany na starożytnymOrdo ad catechumenos faciendos). Zaczyna się faza budowania wspólnoty, żyjącej Duchem Pana, słowem Pana, kultem Pana i miłością Pana. Zasadnicze cele katechumenatu można sprowadzić do następujących zadań: wdrożenie do życia słowem Pana, wdrożenie do życia modlitwy, wychowanie do liturgii, doprowadzenie do metanoi, dawanie świadectwa i wdrażanie do życia we wspólnocie. Na tym etapie (szczególnie w czasie X Kroków) Kościół umacnia kroczących ku dojrzałości chrześcijańskiej poprzez specjalne egzorcyzmy (zawarte są w celebracjach po każdym kroku). Z tym etapem musi się nierozerwalnie wiązać etap wyzwolenia (por II st. ONŻ). Wspólnota z Chrystusem musi być przeżywana jako wyzwolenie, przede wszystkim od grzechu i wszelkich zniewoleń. Ewangelizacja nie przeżywana jako wyzwolenie nie stanie się początkiem budowania nowej wspólnoty. Budowanie nowej wspólnoty oznacza więc zainicjowanie przez ewangelizację konkretnych procesów wyzwoleńczych. Kolejnym etapem tego procesu jest inicjacja (por. III st. ONŻ), czyli wdrożenie do życia w eklezjalnej wspólnocie. Sam ks. Blachnicki w wyzwoleniu dokonującym się w procesie ewangelizacji widział szczególny charyzmat – zadanie Ruchu Światło-Życie. Określał to mianem „charyzmatu wyzwolenia”, „czyli: charyzmat głoszenia Ewangelii z mocą. W zrozumieniu, że istotą ewangelizacji jest głoszenie radosnej nowiny o odkupieniu i wyzwoleniu człowieka we wszystkich wymiarach jego aktualnej egzystencji – leży źródło jej atrakcyjności, mocy i skuteczności. Ewangelizacja, która pomija aktualne problemy dręczące człowieka i nie ukazuje drogi do ich rozwiązania, która porusza tylko uczucia i postuluje ucieczkę od życia, nie pociągnie współczesnego świata, którego centralnym problemem jest problem wyzwolenia człowieka. Dostrzeżenie istotnego, wewnętrznego związku pomiędzy ewangelizacją a wyzwoleniem jest szczególnym charyzmatem Ruchu Światło-Życie, co wyraża się  różnych podejmowanych inicjatywach jak Krucjata Wyzwolenia Człowieka i Ruch Prawda † Wyzwolenie”. Szczególnym bogactwem charyzmatu światło-życie jest połączenie wymagań ewangelizacji z ideą wyzwolenia człowieka.

Aby realizować ten charyzmat ruch posiada także określoną metodykę ewangelizacyjną: plan Ad Christum Redemptorem, rekolekcje ewangelizacyjne, rekolekcje specjalistyczne - ORAE, ORDE, KODAE, Miesięczna Szkoła Ewangelizacji, ewangelizacja indywidualna, „Cztery spotkania nad Ewangelią wg św. Łukasza”, „Osiem spotkań postewangelizacyjnych”, oazy wakacyjne, czy chociażby nowe propozycje związane z programem Oazy Nowej Drogi – Oaza Ewangelizacji, która jest propozycją ewangelizacji skierowaną do młodzieży w okresie gimnazjalnym.

Modlitwa, kerygma, wyzwolenie, katechumenat i diakonia – to nieodłączne elementy charyzmatu ewangelizacji Ruchu Światło-Życie rozumianego i przeżywanego jako całościowa wizja prowadzenia człowieka do Boga.